قالب پرشین بلاگ

اینجا بدون تو هوا ندارد

اینجا بدون تو پر از درد است

حال و هوای اینجا بدون تو پر از غربت است

غربت غریبانه ترین غریبی که محق است آشناترین باشد اما ...

افسوس....

افسوس و صد افسوس که غربت غریبانه ی تو هر روز پر دردتر می شود

افسوس و صد افسوس که غربت غریبانه ی تو هر روز رنگ و لعاب دردی تازه به خود می گیرد

افسوس و صد افسوس که اینجا کمتر بویی از عدالت به مشام میرسد آن هم عدالتی که بتواند محقی را به حق خویش برساند...

اینجا بدون تو نفس ندارد

هوای اینجا بدون تو باران ندارد...

الهم عجل فی فرج مولانا صاحب العصر و الزمان

مولای بارانی من کی می شود که بیایی و آسمان به یمن آمدنت اشک شوق بر گونه های بیکرانه ی خویش جاری کند؟!

راست می گویم ای نازنین باور کن! لحظه ی آمدنت زیباترین لحظه ی زندگی من است...

الهم عجل فی فرج مولانا صاحب العصر و الزمان.

دعای مستجاب[1]

یکی از نتایج دعا برای فرج آقا امام زمان (عج) مستجاب شدن دعای فرد دعاکننده می باشد

یعنی اینکه هرگاه دعا کننده دعایش را با دعا برای مولایمان صاحب الزمان علیه السلام مقرون گرداند، به سبب دعا برای آن حضرت دعای خودش نیز مستجاب می شود .

رسول خدا (ص) فرمودند: "هرگاه یکی از شما دعا کند، عمومیت دهد که دعا را لازمتر و ثابتتر می نماید."

و این بدان معناست که اگر فرد دعاکننده در هنگام مناجات با پروردگار بگوید: خدایا مومنین و مومنات را بیامرز، آمرزش خود وی مسلّم تر می شود تا اینکه بگوید : خدایا مرا بیامرز. و اگر بگوید : خدایا در فرج مولای ما صاحب الزمان (عج) تعجیل فرما فرج و گشایش برای خود وی ثابت تر است تا اینکه بگوید:خدایا برای من فرجی عنایت کن. چرا که دعا برای فرج امام عصر عجل الله فرجه در حقیقت دعا برای همه مومنین و مومنات است و مقدم داشتن اهل ایمان در دعا تاثیر تامی در استجابت دعای انسان دارد.

از دیگر فواید دعا برای ظهور و تعجیل فرج آن حضرت، کامل شدن ایمان و نیرو گرفتن یقین و نجات یافتن از وسوسه های مشککین و گمراه کنندگان است و این از اسباب و عوامل مقتضی اجابت دعا است، همچنان که ضعف یقین و شک در اصول دین مانع از اجابت است. پس هرگاه بنده در دعا برای مولایش صاحب الزمان (ع) مواظبت نماید، یقینش قوی و ایمانش کامل گردد، و چون این حالات را یافت خداوند استجابت دعا را نصیب او فرماید.

باز هم...

باز هم آسمان ابری شد و باران بارید و هوا لطیف شد و زمین پر طراوت اما...

اما هنوز هم تو نیامدی!

باز هم آسمان بارید و با تو بودن قسمتمان نشد

قسمتمان نشد که این لطافت را با ظهور تو تجربه کنیم

من بودم و یاد تو خدا بود و باران

و من با خود می اندیشیدم که چند باران دیگر را با تو خواهیم بود!

خدا را چه دیدی؟! شاید تا باران دیگر تو هم آمده باشی

و شاید باران دیگر را با ظهور تو تجربه کنیم ...

باز هم باران بارید و هنوز هم آن مرد در باران نیامده است

خداکند تا باران دیگر آمده باشد...

الهم عجل لولیّک الفرج

اهمیت و آثار دعا

در تورات آمده است:

ای موسی! کسی که مرا دوست دارد، فراموشم نمی کند و کسی که امید خیر ازمن دارد، درخواستن از من پافشاری می کند.

ای موسی! من از خلقم غافل نیستم لکن دوست دارم فرشتگانم ناله های دعای بندگانم را بشنوند و نگهبانان عرش من ببینند که فرزندان آدم با این ناله ها به من نزدیک می شوند به سبب نیرویی که خودم در اختیار آنها گذارده ام و اسباب دعای آنها را فراهم کرده ام.

ای موسی! به بنی اسرائیل بگو: نعمت شما را مغرور نکند زیرا در این صورت به سرعت از شما گرفته می شود و از شکر خدا غافل نشوید تا ذلّت و خواری دامنگیرتان نشود . و در دعا اصرار کنید تا رحمت الهی با اجابت دعای شامل حالتان شود و عافیت و سلامتی برای شما گوارا باشد.[1]

ژست انتظار

آقا جانم! می دانم که مجاز نیستیم از شما بپرسیم : "یا ابا صالح کجایی آقا؟ پس کی میایی" آن هم در هنگامه ای که ما حتی نمی دانیم خودمان در کدامین سمت و سو به سر می بریم.

ما کجاییم که حضورتان را در میان خویش از یاد برده ایم؟!

محو کدام فریب دنیا گشته ایم؟!

مبهوت کدام جلوه ی این زندگی زودگذر شده ایم؟!

ما کجاییم که به سادگی از شما میگذریم بی آنکه حتی اندکی متذکرتان شویم؟!

مولا جان! ژست های انتظارمان ما را فریفته است!

آنقدر فریب خورده ایم که خودمان هم باورمان شده است که حقیقتا یک منتظریم در حالی که هر لحظه هر کدام از ما شاید به کارهایی اقدام کنیم که به جای خشنودی شما نارضایتیتان را در پی داشته باشد.

آقا جانم! یاریمان کن که پیمانی حقیقی و دوباره با شما ببندیم و حقیقتا منتظرتان باشیم .

یاریمان کن تا لایق آمدنت باشیم و زمان ظهورت را درک کنیم.

یاریمان کن که دیگر اسیر ژست های ناپایدار انتظار نباشیم.

الهم عجّل فی فرج مولانا صاحب العصر و الزمان.

یک ناصرالدین شاه به تمام معنا!!!!!!!!!!!!!!!!

بزرگی می گفت :

هر گاه از ما ایرانی ها درمورد تاریخ و تمدن مان می پرسند در حالی که بادی به غبغب می اندازیم با افتخار از اقدامات کوروش و داریوش و امیرکبیر و دیگران سخن به زبان می آوریم و به گونه ای از عظمت آنها و اقداماتشان سخن به میان می آوریم و از نبود افرادی مثل آنها در روزگار کنونی گله مند هستیم که هرکه نداند خیال می کند که خودمان از کره ماه به این کشور تشریف آورده ایم !

اما متاسفانه هر کدام از ما ایرانی ها هر روز صبح که از خواب برمیخیزیم یک ناصرالدین شاه به تمام معناییم ! دوست داریم آسوده زندگی کنیم و اگر خدایی نکرده اشتباهی مرتکب شدیم طاقت شنیدن انتقاد دیگران را نداریم و در واقع می توان گفت از انتقاد بیزاریم! اگر گاهی اوقات باجی هم گرفتیم بدمان نمی آید تازه فرهنگ غرب رو هم کم کم داریم تمام و کمال پذیرا می شویم و اگر کسی از این فرهنگ بدگویی کند از نظر ما عقب مانده ای بیش نیست و در واقع رمز پیشرفت را در ظاهری غربی جست و جو می کنیم

و این معجزه ای بزرگ است که هفتاد میلیون آدم با این خصلت به خوبی و خوشی در کنا ر هم زندگی می کنند بی آنکه همدیگر را ببلعند..!!!

بهتر است ما هم به اخلاق و روحیاتمان دقت کنیم تا یک وقتی خدایی نکرده ما هم...!

بخشی از نامه حضرت مهدی (عج) به شیخ مفید:[1]

گرچه ما بر اساس اراده خداوندی، در جایی سکونت داریم که دست ستمگران به ما نمی رسد و این به صلاح شیعیان است که تا مدتی که فاجران در رأس حکومت هستند، ما از دیده ها پنهان باشیم ، اما در عین حال ما در همه حالات بر احوال شما ناظریم و از امورتان اطلاع لازم داریم .

ما اطلاع داریم که برخی از شیعیان بر خلاف گذشتگان، دچار لغزش هایی شده و به انجام خلاف هایی که گذشتگان از آن دوری می کرده اند، گرایش نشان می دهند و به پیمانی که از آنان گرفته شده است وفادار نمانده اند . گویا نمی دانند که ما ناظر بر رفتار شما هستیم و شما را رها نکردیم و فراموش ننموده ایم و اگر تحت رعایت و حمایت ما نبودید، از هر طرف دشمن بر شما هجوم می آورد و همه شما را از بین می برد .

پس تقوای الهی پیشه کنید و در گرفتاری هایی که بر شما رو آورده است، از ما راه فرار از فتنه را بجویید. آری همین فتنه ای که هرکس مرگش فرا رسیده باشد از آن به سلامت بیرون نمی رود و نیز هرکس به آرزویش رسیده باشد، هرچند دلش بخواهد، به کناری باشد و در فتنه وارد نشود، هرگز از آن به سلامت بیرون نمی رود.

و همین فتنه و گرفتاری، نشانه شروع قیام ما و اطاعت و فرمان پذیری شما در برابر امر و نهی ماست.

عادت کرده ایم که هر جمعه همه با هم دعای ندبه را زمزمه کنیم و اشک بریزیم و با این کار وجدان خود را آسوده کنیم که مثلاْ ما نهایت سعی خود را برای فرج مولا کرده ایم اما اینکه او نمی آید دیگر مربوط به ما نیست!

عادت کرده ایم که بگوییم ما یک منتظریم! در واقع ما به ادعای انتظار عادت کرده ایم بی آنکه ذره ای واقعا منتظر باشیم

انگار زندگی بدون حضور موعود برایمان عادت شده است.

برایمان عادت شده است که به یاد مولا نباشیم اما بگوییم که ما لحظه ای از یاد شما غافل نیستیم!

عادت کرده ایم که هرگاه مشکلی داشتیم تنها برای حل مشکلمان به مولایمان متوسل شویم اما دیگر به سپاسگذاری بعد از گشایش در امورمان عادت نکرده ایم!

انگار ما عادت کرده ایم که هیچ گاه به عادات بدمان حتی فکر هم نکنیم چه برسد به اینکه بخواهیم آنها را اصلاح کنیم!

گلها می خندند با صداقت با صفا و دانه دانه گلبرگهای زیبای شان را به دستهای لطیف باد می سپارند...

باران چقدر زیباست...!

پروردگارا یاریم کن تا بتوانم روحی لطیف داشته باشم به لطافت گلبرگهای زیبای گل سرخ و دلی با طراوت با شکوه دانه های باران و طبعی بلند به عظمت گلهایی که گلبرگهای زیبایشان را دانه دانه از دست می دهند اما هیچ گاه در برابر مشیتت خم به ابرو نمی آورند و باز لبخند بر لب دارند. و عزمی استوار که جز تو هیچ گاه هیچ چیز از هیچ کس طلب نکنم و هیچ گاه نخواهم تعجیل در امری را که تو تاخیرش را می خواهی و تاخیر در امری را که تو تعجیلش را برای من خواهانی....

هوا سرد است اما دلی که با تو باشد هیچ گاه سرد نیست!

خداوندا! تو را به حق لطافت باران لطافت توکل به خودت را با وجود من آشنا کن چرا که می خواهم دلی نیرومند و قوی داشته باشم و امیر مومنان حضرت علی (ع) فرموده اند: ریشه ی نیرومندی دل توکل بر خدا نمودن است.

مهربانم! بی تو هیچم مرا به پوچی مینداز!

آشنایم! بی تو سراپا غربتم! مرا به غربت دچار مکن!

یا مقلب القلوب و الاحوال ! به حق رحمت بی اندازه ات ظهور حجتت را که از دیدگان ما غایب است برسان و در این سالی که در پیش است با ظهور مولایمان مقلب قلبهایمان باش. ظهورش را برسان که ما بندگانت سخت چشم به راه آمدنش هستیم و با تمام فقر و ناداری خود امید به کرامت بی انتهای تو بسته ایم تا ما را از نعمت عظیم ظهور حجتت بهره مند سازی.

ای پناه لحظه های بی پناهان! در لحظه لحظه های بودنم پناهم باش که اگر مرا به حال خود رها کنی بی هیچ سر پناهی سرگردان و بی کس بود و نبودم یکسان می گردد.

یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال...